حقيقت اين است كه دوستى نزديكان او به خاطر نزديكى و خويشاوندى با ايشان هر گونه كه باشند ، واجب و لازم است ؛ و چه نيكو سروده است : داريتُ أهلك في هواك وهم عِدى * ولأجل عين ألفُ عينٍ تكرمُ با خانواده‌ات به خاطر عشق و مهر تو مدارا و دوستى نمودم ؛ در حالى كه دشمنان من بودند و به خاطر يك فردى كه مورد محبت و احترام است ؛ هزار نفر ، مورد احترام قرار مىگيرند . و هر مقدار نزديكى و خويشاوندى قوىتر باشد ، بايد مهرورزى شديدتر و بيشتر باشد . پس با توجه به عموم « القربى » محبّت و دوستى علويان واجب‌تر از دوستى عباسيان بايد باشد . بنابر قول اختصاص مهرورزى به اهل بيت عليهم السلام ، اين حالت با توجّه به مقام‌ها و رتبه‌ها تفاوت پيدا مىكند و آثار آن دوستى ، بزرگداشت و احترام و برآوردن وظايف در مقابل آن‌ها به صورت كامل ، نتايج مختلفى به همراه دارد . گفتنى است كه بسيارى از مردمان در اين وظيفهء مهم كوتاهى كرده‌اند تا آن جا كه دوستى آن‌ها را رفض ( نپذيرفتن دين و كفر ) مىدانند . من نيز در اين زمينه همان گفتار شافعى را مىگويم كه